ANASAYFA
BAŞLARKEN
ARAÇ VE HAZIRLIK
ROTA
ÜLKELER
YOL İZLERİ
FOTOĞRAF GALERİSİ
DESTEKÇİLER
BEN KİMİM?
İLETİŞİM
Turkce English
ETAP1 : ASYA
ETAP2 : KUZEY AMERİKA
ETAP3 : GÜNEY AMERİKA
ETAP4 : AFRİKA
ETAP5 : AVRUPA
ETAP6 : FİNAL
 
ÜLKELER ...
ABD
Güncelleme Tarihi: 9.3.2011
Gün: 672
Yapılan Yol: 68120 km.


İLK YAZI
ÖNCEKİ 3
SON YAZI
Arabanın Savannah Gümrüğü’ndeki tutukluluk süresinin Pazartesi’ye kadar uzatıldığını öğrendikten sonra ben de, 1 haftadır tutuklu bulunduğum otel odamdan -en azından Pazartesi’ye kadar- kurtulmaya karar verdim. Sayfaya son yazıyı gönderdikten hemen sonra, kaldığım otelin hemen yanıbaşında bulunan kiralama şirketi deposundan ertesi sabah teslim alınmak üzere bir araç rezervasyonu yaptırdım. Şehrin varoşundaki otelimin herhalde tek avantajını yaşayacağım; yanıbaşındaki kiralama şirketinden araba alıp, bırakarak. Rezervasyonu, listedeki en küçük araba için yaptım. Bu aslında uzun deneyimler sonucu edindiğim bir tecrübe. ABD gibi, benzinin ve araba kiralamanın ucuz olduğu ülkelerde çokça geçerli bir yöntemdir. En küçük araba rezervasyonu yaptırırsınız; ellerinde o kadar küçüğü yoksa (genellikle yoktur), size ona en yakın büyüklükteki ilk arabayı aynı fiyatla verirler. Böylece kuş kafesi gibi bir araba yerine ve onun fiyatına, Hyundai Sonata gibi lüks ve oturaklı bir arabayla ‘özgürlüğe kaçış’ seyahatim başladı. Çok heveslenmeyin; anlatacak bir şey yok. Yaptığım yol, önce kıyıdan kuzeye, Charleston’a doğruydu. Oradan batıya yönelip, Cumartesi gecesini Columbia’da geçirdim. Pazar günü Atlanta’yı tavaf edip gece Macon’da konakladım ve Pazartesi öğleden önce, saat 11:00 sıralarında Savannah’daki hapishaneme geri döndüm. Bu 48 saatlik özgürlük bana biraz iyi geldi, açıkçası. Hergün “Acaba bugün çıkar mı?” sorusuyla yataktan kalkıp, akşama kadar sırasıyla nakliye firması, gümrükçü, gümrüğün kendisi v.s.’den oluşan bir dizi telefonu 3-5 kez aradıktan sonra “Bugün de böyle geçti”yle günü kapatmak, ertesi günün belirsizliğiyle tedirgin yaşamak ve tüm bunları, Savannah’nın merkezine 15km uzaktaki bir otelin 15m² odasında yapmaktan gına gelmişti, lâkin.
Pazartesi öğleden sonra bir mesaj düştü, mesaj kutuma. Nakliye firmasından Nicole, gümrükten aradıklarını ve arabanın anahtarı ile karneyi (yani, triptik belgesini) istediklerini söylüyordu. Geldiğimden beri ilk somut gelişme; sevinmeli miyim acaba? Nicole’ü aradım hemen. Söylediklerini gümrükçüme vermemi ve gümrüğe ulaştırılmasını sağlamamı istedi. Emrin olur abla! Gümrükçüyü aradım. Benimle ilgilenen Clodia bu işlemi benim de yapabileceğimi, böyle bir iş için onlara ayrıca para ödememe gerek olmadığını söyledi. İyi öyleyse. Hemen bir taksiye atlayıp, daha önce de gittiğim ofisin yolunu tuttum. Bu seferki görevli bayan anlattıklarımdan bir şey anlamadı; kafası karışmış bir ifadeyle ve boş gözlerle bana baktı. “Bunları,” dedim “Gümrük Görevlisi Mitchell Kent’e iletmeniz lâzım”. “Neden siz götürmüyorsunuz?” diye sordu. “Hani, beni sokmuyorlar ya. Yasak, hani”. “Haa!”. O akşam bunlar gümrük sahasına gönderilecek, ertesi sabah muayene yapılıp bitecek ve ben arabamı alacağım. Bu günleri de görecekmişiz demek ki!
Tabii, öyle kolay olmuyor bu işler. Salı günü muayenenin bitmesi ve arabanın serbest bırakılması akşam üzerini buldu. Nakliye firmasının da serbest bırakmasını sağlamak için, gümrük tarafından onlara çıkarılan faturanın bedelini ödemem gerekiyor. Ayrıca karne de bıraktığım yerden alınacak. “Bari” dedim, “şu işleri bitireyim” ve bu fikirle Salı akşamüzeri (3 buçukta) bir taksi çağırdım. Yaşlı bir şoför. Gideceğim yerin adresini verdim ve bilip bilmediğini sordum. “Biliyorum tabii” dedi. Saat 16:30’da da gümrük ofisi kapanıyor; onu da söyledim. “Rahat yetişirmişiz. Mesele yok o zaman. Yalnız, otelden çıktıktan sonra daha önceki taksicilerin gittiğinin aksi yönüne saptı. “Yanlış tarafa saptın” diye uyardığımda bana, iş çıkışı saati olması nedeniyle trafiğin diğer tarafta çok yoğun olacağını ve vakit kaybedeceğimizi söyledi. Adam taksici, fazla da işine karışmamak lâzım. Daha önceki seferlerde 15-20 dakika süren bir yola gideceğiz. Yarım saat sonra, şehrin iyice dışında doğru gidip gitmediğimizi sordum; "Merak etme!” dedi. Peki bakalım. Saat 16:15 gibi bir yerlere geldik. “Buralarda bir yerdeydi” dedi, hiç benzetemedim. Birisini aradı, ona sordu, bulunduğumuz yeri tarif etti. “Sağda benzin istasyonu var, ileride trafik ışıkları” falan. Herhalde, Savannah civarında benzin istasyonu ile ışıkların bir arada görünebildiği tek yer burası olsa gerek ki… Çok uzatmayacağım; yani, kaybolduk. Hiç sesim çıkmadan, sabırla bekledim. …ve sabrıma da hayran oldum. Bir yandan yolda giderken, bir yandan da telefondakine çevrede gördüğü ağaç, kedi, insan v.s. o yöreye has kerterizleri sayıyor, hazret. Saat 16:45’te omzuna hafifçe dokunup, mesainin bitmiş olduğunu, artık otele dönmemizde herhangi bir sakınca bulunmadığını söyledim. Telefonda konuştuğu kişiye “Müşteri vazgeçti!” dedi ve telefonu kapadı. Biraz ilerideki benzin istasyonunda ihtiyaç molası verdi ve arabaya döndüğünde bana “Neler hissettiğini anlayabiliyorum” dedi. Yanılıyordu, “Şu anda neler hissettiğimi anlaman mümkün değil. Ayrıca, sormamanı da tavsiye ederim” diye cevapladım. Otele dönerken son kez arkaya dönüp “Bundan para almayacağım senden” dedi. Sesim çıkmadı. Otelin önüne geldiğimizde ne o bir şey söyledi, ne ben. Arabadan dışarıya ‘döküldüm’ sadece.
Çarşamba sabahı için, beni ikinci kez gümrük ofisine götürmüş olan, dolayısıyla yolu iyi bilen ve o seferde gözüme cevval görünmüş olan taksici kızı aradım, saat 8 buçukta beni otelden alması için. Sabah önce gümrüğe gidip karneyi aldım, sonra da Turkon’un ofisine gidip bana çıkarılan US$800.00 tutarındaki faturayı ödedim; US$300.00 USDA (Tarım Departmanı) muayenesi, US$500.00 de USCB (Gümrük Deaprtmanı) muayenesi içinmiş; ödedik. Kamyoncu firmayı arayıp, arabayı alabileceğini söyledim. Bekliyorum ki, hemen olacak. Nerede öyle bir sürat. “Öğleden sonra gelirsin” dediler. Dışarıda beklettiğim taksiye atlayıp şehir merkezine indim ve beni saat bir buçukta almasını söyledim. Bu arada, gittiğim tüm yerlerine, şehir merkezin ciddi uzaklıklarda olduğunu belirtmekte yarar var. Hülâsa, saat 2’de konteyner gelmişti, gerçekten. Arabayı konteynerden benim çıkartmama bile müsaade etmediler; sigorta gereği. Neyse, arabayı teslim aldım, İstanbul’da konteynere sokabilmek için indirdiğim lastikleri şişirdim, en yakın benzinciden motorin doldurdum ve otele döndüm. Ertesi sabah trafik sigortasını yaptırıp, yola çıkabilirim artık.

Lando yürümeye hazırlanıyor
Seyahatimin 2.etabının Vancouver’dan başlangıç safhasını okuyanlar belki hatırlayacaklardır; oradaki trafik sigortası yaptırtma hikayemi. Hiçbir sigorta şirketi kabul etmemiş, sonunda yabancı plakalı araçlar için yalnızca, oranın reasürans organizasyonu diyebileceğimiz bir devlet kuruluşunun yetkili olduğunu öğrenmiş ve ABD’yi de kapsayan sigortayı yaptırmıştım. Dolayısıyla, o seferde ABD’de ayrıca trafik sigortası yaptırtma derdim kalmamıştı. İyi ki de kalmamış, çünkü yaptıramazmışım. ABD’de hiçbir sigorta şirketi, yabancı plakalı bir araç için trafik sigortası yapmıyor, yapamıyor. Yaklaşık 30-35 değişik sigorta şirketi ve acenteyi aradım. Genellikle şöyle bir cevap veriyorlar : “Tabii! Aracınızı Georgia Eyaleti’ne kaydettirin (yani, Georgia plakası alın, demek istiyorlar), hemen yapalim”. Olur! Benim de tüm istediğim buydu zaten; arabama Georgia plakası almak. Washington’daki Türk Büyükelçiliği’ni arayıp onlardan yardım istedim; onların -böyle bir durumla şimdiye kadar hiç karşılaşmamış olması nedeniyle- tereddütle verdikleri birkaç numarayı da aradım. Sonuçta mümkün olmadığına kanaat getirdim. Bu durumda, ABD’de geçerli mali mesuliyet trafik sigortası olmayan bir aracı ABD sınırları içinde kullanmak zorundayım. Burada sigortasız bir araçla kaza yapmanın sonuçlarını düşünmek dahi istemiyorum; adamın ciğerini sökerler, herhalde. Ancak, yapacak bir şey de yok, Meksika’yı ‘bulmak’ zorundayım. Riski minimuma indirmenin tek yolu, arabayı Meksika’ya kadar en kısa yoldan götürmek. Bu nedenle de, daha önce planladığım Florida Yarımadası ve oradaki Miami, Key West, Orlando, Cape Canaveral (Kennedy Uzay Merkezi) v.s. yerleri görme hayallerim suya düşecek. Varsın düşsün!
Perşembe öğleyin -nihayet- yola çıktım. New Orleans ve Houston üzerinden Meksika sınırına varacağım. New Orleans’ta bir süre konaklayıp, yıllardır görmeyi istediğim ‘cazın başkenti’ni yaşamak istiyorum. Üstelik bir de Mardi Gras var ve sonuna doğru yaklaştıkça şenlikler artıyormuş. Ne olduğunu, yeri gelince anlatacağım.
Savannah’dan New Orleans’a bir günde varmam mümkün değil. Yolda, Columbus adlı bir kasabada, bir RV kampında konakladım. Cuma akşamı da New Orleans’a girdim. Daha önceki Amerika gezim boyunca kalmaya alışık olduğum KOA RV kamplarından burada da bir tane varmış; 3 gece için bana uygun yerleri olduğunu söylediler. Sonrasında Mardi Gras’ın sonu geldiğinden hiçbir yerde de yoktur zaten. Ben de çok hevesli değilim, açıkçası. 3 gece bana yeter.

New Orleans :

KOA’da bana gösterdikleri 82 numaralı kamp yerine geldiğimde hoş bir sürprizle karşılaştım. 84 numaralı (2 yanım) kamp yerinde bir Land Rover Defender daha var; Hollanda plakalı. Arada kalan Amerikalı çift Suzan ve Bill de şaşkındılar; herhalde böyle bir tesadüfle hayatları boyunca karşılaşmazlar bir daha. Düşünsenize; Amerika’nın doğusunda (burada Defender bulmak, ülkenin batısına göre daha da zor, neredeyse imkansız), bir kamp yerinde, her iki yanınızda da birer Land Rover Defender. Ne büyük bir şans, daha da önemlisi, şeref : )

Lando, tanıdık bir simayla karşılaşınca sevindi. Fark ettiniz mi?
Bill ve Suzan çifti, Amerika’da görmeyi kanıksadığımız kampçıların aksine, son derece mütevazı bir karavanla seyahat ediyorlar. Yine, ‘diğer Amerikalılar’ın tersine onlarda, 4x4 olmayan, sade bir Toyota kamyonet var, bu mütevazı karavanı çekmek için. Karavanları ufacık ve orijinali 1930-40 yıllarına dayanan bir model. Ama, aynı modelle yeni olarak üretiliyor. Fotoğrafında da göreceğiniz gibi, arkasında son derece efektif, ufak bir mutfağı, içinde 2 kişilik bir yatağı, televizyonu ve hatta kliması bile var. Ha, bir de Toyota’nın arka sırasında, boydan boya bir çubuğa dizilmiş askılarda asılı gömlekler var. O da Suzan’ın özeli, sanırım. Bill’in yaptığı seri haldeki esprilere gülmekten, ciddi konuşmalarında da “Acaba bir şey mi kaçırdım, aslında yine mi espri yaptı?” diye tedirgin oluyordum.

Suzan ve Bill, sabah kahvaltısı hazırlığında
Hannie ve Jean Pierre Hollandalı bir çift. Her ikisi de sabah sekiz, akşam beşbuçuk rutininden bunalıp, hayatta her istediklerine sahip olduklarını gördüklerinde, “Biz bu hayattan daha ne bekliyoruz ki?” deyip, dünyayı gezmeye karar vermişler. Hannie çalıştığı bankadan istifa etmiş, Jean Pierre de şirketini satmış. Çiftliği-çubuğu da sattıktan ve Hollanda’yla tüm köprüleri attıktan sonra, bir Defender’ın (2007 model) arkasına taktıkları treyler-camper’la yola çıkmışlar. Önce İskandinav ülkeleriyle başlamışlar seyahate. Oradan arabayı, Kanada’nın doğu sahiline (yanlış hatırlamıyorsam, Halifax’a) göndermişler. Hatta, araba oraya varana kadarki boşluğu da, iyice bir dinlenebilmek için, Türkiye’de, Antalya’da geçirmişler. İzlemek isteyenler için adresi http://www.jphannieontour.nl/
Jean Pierre arabayı ilk sahibinden aldıktan sonra seyahat için kendisi hazırlamış. Benim gibi o da, her şeyi kendisi yapmayı seven ve yine benim gibi bir detay adamı. Aracındaki ilâve ve değişikliklerdeki ayrıntılar o denli güzel ki, benim gibi titiz bir adamın bile hayran kalmaması mümkün değil. Ama, özellikle bir detayı var ki, anlatmadan geçemeyeceğim. Bu biraz da Jean Pierre’in ne denli obsesif (Kusura bakma JP!) bir detaycı olduğunun kanıtıdır. Aşağıda fotoğrafını da göreceğiniz bu detay, aracın sol arka tarafındaki kapağı yukarıya doğru açınca ortaya çıkıyor; bir kahve makinesi! Ama, bu kahve makinesi öyle yerine sabit bir tezgâh üzerinde değil. Dışarıya doğru çekerek çıkarabileceğiniz bir mekanizmaya bağlı. O mekanizma da aslında, şu hani LCD ya da plazma TV ekranlarını duvara tutturmakta kullanılan mafsallı kollardan modifiye edilerek yapılmış. Kahve makinesinin çevresinde kahve kreması, şeker v.s. koymak için özel gözler, kahve makinesinin haznesine içme suyu deposundan su koymak için özel hortum tertibatı gibi diğer ayrıntıları ise saymıyorum. Bravo sana Jean Pierre!

Jean Pierre ve Hannie, arabalarıyla birlikte

Kahve makinesi. Kahvesi de çok güzel oluyor, içtim : )
Komşuları anlattıktan sonra, biz gelelim New Orleans’a.
Bugünkü adıyla New Orleans, 7 Mayıs 1718’de, La Novelle-Orléans adıyla kuruluyor; Fransa’daki Orléans kenti dükü ve kral naibi Philippe d’Orleans’a ithafen. 1723’te de, şimdiki Alabama, Mississipi ve Louisiana eyaletlerini de içine alan o zamanki Louisiane bölgesinin başkenti oluyor. Tabii, bütün bu yıllar, o bölgenin bir Fransız koloni bölgesi olduğu zamanlar. 1763’te Paris Anlaşması gereği İspanyollar’a bırakılan bölgede kontrol 1801’de yeniden Fransızlar’a geçiyor ama, 1803’te bu sefer Napolyon tarafından Amerikalılar’a satılıyor. Bölgedeki Fransız kökenli nüfusun tümü o zamanlardaki koloniden gelmiyor aslında. Bir bölümünü de, 1755’te Kanada’nın şimdiki adıyla Nova Scotia olan bölgesinden (o zamanki ismi L’Acadie) İngilizler’in zoruyla sürülen Fransızlar oluşturuyor. Artık onlara, geldikleri bölgeden dolayı Acadian dendiğini, daha sonra bu ismin zamanla kajun’a dönüşme sürecini v.s. anlatmayacağım. Sonra bazılarınız ne kadar da çok detaya girip, sıkıcı yazılar yazdığımdan dolayı şikayet ediyor.
Sonuçta New Orleans (ya da eski adıyla La Novelle-Orléans) aslında bir Fransız kenti. Peki, nasıl oluyor da Afrikalı Amerikalılar’ın bu kadar yoğun yaşadığı, blues’la başlayan ve cazla devam eden bu ilahi (bana göre) müziğin kalbinin attığı yer oluvermiş, New Orleans? Birçok kaynak, caz müziğinin doğduğu yer olarak New Orleans’taki Kongo Meydanı’nı verir. Meydana bu ismin verilmiş olmasının sebebi basit; Kongolular, daha doğrusu Batı Afrika’dan zorla getirilen siyah esirler tarafından kullanılıyor olması. Kısacası, 18. yüzyıl ortalarında zirveye ulaşan köle ticaretinin en önemli merkeziydi, New Orleans. Bu özelliğini, ülkenin içlerine kadar giren ve doğal bir su yolu ödevi gören Mississipi Nehri’nin oluşturduğu ticaret yoğunluğu ve bununla da ilişkili olan, çevresinde bol ve mümbit arazilerde yetiştirilecek tütün ve pamuk için gereken vasıfsız işçi ihtiyacına borçluydu. Çoğunlukla Batı Afrika’dan toplanıp getirilen kölelerden oluşan büyük bir Afrikalı Amerikalı nüfusu barındıran şehirde Pazar günleri toplanan bu ‘zorunlu göçmenler’, aralarında düzenledikleri davullu ve danslı ritüellerle coşar ve acılarını dindirmeye çalışırlardı. İşte bu toplanma yerinin adı sonradan Kongo Meydanı oldu. Afrika’nın pentatonik müzik kültürüne dayanan bu ilahiler, New Orleans’ın kozmopolit Avrupalılar’dan oluşan, ‘diğer Amerika’ya göre daha liberal düşünceli halkı tarafından da benimsendi, zamanla. O karışık halkın zaten kültürlerinde var olan yeme, içme, eğlenme ve dans etme alışkanlıklarıyla bağdaşan bu yeni tını, onlardan gelen taleple daha da şekillendi, gelişti, zenginleşti. Buradan da caz doğdu.

Gelelim Mardi Gras’ya :

Yukarıdaki başlığa bakarak yanlış yazdığımı sanmayın, sakın. Türkçe okunuşunun ‘mardi gra’ şeklinde olduğunu söyleyeyim. Nedenini ise, yeri gelince anlatacağım. Önce Mardi Gras benim için ne anlama geliyor, onu anlatayım.
Mardi Gras benim için ‘yürümek’ demektir. Ama, öyle böyle değil; ciddi yürümek. Tabanlarınız su toplayıncaya kadar yürümek. Bacaklarınızda derman kalmayıncaya kadar yürümek. Hani, bir çıktınız mı, 20 kilometre yürümek. Hayatında Mardi Gras nedir bilmeyen, ne anlama geldiğini de görüp, yaşadıktan sonra yeni öğrenen birisi için Mardi Gras’yı New Orleans’ta yaşamak işte bu demektir; YÜRÜMEK! Neden mi? Anlatayım.
Mardi Gras zamanı New Orleans’ın merkezinde otobüs çalışmaz. Street Car adı verilen tarihi tramvaylar, son durak olarak merkezin 10 kilometre dışında dururlar. Taksiler ise, şehrin yakınına bile sokulmazlar. Zaten, onları hiç bulamazsınız da… Sonuç? Eğer Mardi Gras’nın son günlerinde New Orleans’ın tarihi ve turistik yerlerini gezmek gibi bir sevdaya kapıldıysanız, tek şansınız vardır; YÜRÜMEK! Hele, üzerine tuz-biber eken ’bardaktan boşanırcasına’ cinsinden bir de yağmur eklenirse yanına, işte ‘tadına doyum olmaz’ o zaman.
Cumartesi sabahı, KOA’nın şehre giden servis aracına ismimi yazdırdım. Sabah 9’da kalkacak servise yetişmek için 7 buçukta kalkmalıyım. Uyandım ama, servise yetişme telaşına girmek de çok zor geldi, doğrusu. Saatim 8 buçuğu gösterdiğinde resepsiyona gidip, ismimi sildirdim. Öğlene doğru bir çaresini bulurum gitmenin, nasıl olsa. Nitekim, Hannie ve JP (Hollandalı çift) de öğle saatlerinde gitmek niyetindelermiş; saat 11:00 gibi kamp yerinin olduğu caddeden otobüsle, tramvayın kalktığı yere gittik. Niyetimiz, biraz Mardi Grasiçin düzenlenen geçit resimlerinden (parade) birini izlemek, sonra da şehrin sokaklarında dolaşıp, bulduğumuz caz barlarını teftiş etmek. Otobüste karşılaştığımız Julie de o günkü parade’lerden birini izlemeye gidiyormuş; birlikte yürüme hızıyla giden tarihi tramvaya bindik. Tramvayın ön camında “Yalnızca Napoleon’a kadar” diye bir ibare var. Sonrası, yukarıda belirttiğim gibi YÜRÜYEREK gidilecek. Napoleon durağına geldiğimizde, New Orleans caddelerini arşınlayan parade’lerden birisi zaten sürmekteydi. O yoğun yağmurun altında insanlar, bu geçit resmini izlemek için yolların iki tarafını hınca hınç doldurmuşlar. Şimdi bu noktada, Mardi Gras’nın New Orleanslılar (aslında, onların bu işlerle fazla ilgilendiklerini düşünmüyorum, Julie bile hayatında ilk gez görecekmiş, mesela) ve -daha önemlisi- Mardi Gras’yı New Orleans’ta yaşamaya gelenler için ne anlama geldiğini anlatayım. Bunu, iyisi mi şöyle sıralayalım :
1. Bahsettiğim geçit resminde, yürüyen onlarca bando takımının aralarına serpiştirilmiş, genellikle bir traktör tarafında çekilen ve üzerlerinde değişik konuları işleyen figür ve süslemelerin bulunduğu treylerlere binmiş yüzü maskeli ‘korsanlar’ insanlara, yüzde 99’u değişik renk ve büyüklükte boncuklardan yapılma kolyelerden oluşan bir takım ‘şeyler’ atıyorlar. İnsanlar da bu dağıtımdan nasibini alabilmek için ellerini havaya kaldırıp, oldukları yerde zıp zıp zıplayıp, çılgınlar gibi çığlık atıyor ve “Bana da, bana da” diye avazları çıktığı kadar bağırıyorlar. Mardi Gras’yı ‘hissetmenin’ esas amacı, bu etkinliğe katılıp, atılan bu kolyelerden olabildiğince fazla yakalayarak boynuna geçirmek, sayının gittikçe artmasıyla ağırlaşan bu yükten dolayı bir müddet sonra boyun fıtığı olmak.
2. Sokaklarda, özellikle Bourbon Street üzerinde, ellerinde içkilerle ‘dibine kadar’ sarhoş olmak ve sokağın iki yakası boyunca sıralanmış binaların balkonlarında bulunanların attıkları -yine- kolyeleri kapabilmek için olmadık çılgınlıklar yapmak.
3. Akşamın geç saatlerine kadar içmekten dolayı damarlarında dolaşan alkoldeki kan seviyesinin giderek azalması sonucu oldukları yere ‘yıkılıp’, geceyi otele para vermeden orada geçirmek.









Mardi Gras’da geçit resminden…
Şimdi de gelelim Mardi Gras’nın gerçek anlamına. Öncelikle bu deyim Fransızca; dolayısıyla da telaffuzu ona uygun olarak, sondaki ‘s’ olmadan yapılıyor. Bir Hristiyan Katolik geleneği. Sözlük anlamı ‘Şişman (ya da ‘yağlı’) Salı’ demek. Dolayısıyla, Mardi Gras aslında bir Salı gününe tesadüf ediyor. Ama şenlikler o salıdan çok önce başlayıp, son günlere doğru dozunu ve miktarını arttırıyor. O Salı gününün takvimi de değişken; yani, her yıl aynı salıya denk gelmiyor. Şubat’ın sonuyla Mart’ın başındaki Salılar’dan birisi olabiliyor bu. Bu değişkenliğin sebebi de zamanının, yine değişken takvimli Paskalya Yortusu’na bağlı olması. Good Friday’den (aslen İsa’nın çarmıha gerildiği kabul edilen gün, aynı zamanda Paskalya Pazarı’ndan hemen önceki Cuma günü) 46 gün önce başlayan oruç döneminin hemen öncesindeki Salı günü tıka basa doyulmasını hatırlatmak için bu adı vermişler; “Şişmanlayın!”. Aslında İngilizler bu gün için Shrove Tuesday (yani, ‘Günah Çıkarma Salısı’) diyorlar. Demek ki, Fransızlar tıka basa karınlarını doyururken, İngilizler günah çıkartmayı tercih ediyorlarmış. Ertesi Çarşamba günü de Ash Wednesday ve oruç başlıyor.
Biz dönelim şenliklere. Dağıtılan ‘şeyler’i kapabilmek için geçidin yapılacağı sokakların iki tarafı, bu boyun fıtığı meraklısı halk tarafından saatler öncesinden tutuluyor. Ama, öyle bildiğiniz gibi bir yer tutmak değil bu. Masalar, sandalyeler, piknik takımları, buzluklar, şemsiyeler geliyor, onlar açılıp, yayılınıyor. Önemli bir enstrüman daha var; merdiven. Sırf bu iş için yapılmış, üzerinde oturmalık bir kısım da iliştirilmiş merdivenler, iki ayaklı. Kolay taşıyabilmek için tekerlek bile takmışlar, hatta. O merdivenler de ‘piknik alanının’ hemen önüne, yolun kıyısına kuruluyor ki, ‘korsanlar’a daha yakın olup, daha çok ganimet kapılabilsin.

“Bana da, bana da”

Merdivenler
O halka dağıtılmak için havalara savrulan kolyeler -ve arada bir başka ‘şeyler’-, kapmayı bekleyen insanlarla cadde ve kaldırımlar arasında paylaştırılıyor, doğal olarak. Yani, insanların topladıkları kadar, hatta belki daha da fazla ıvır-zıvır yollara saçılıyor. Yalnızca onlar mı? Onların torbaları, insanların yedikleri ve içtiklerinin artıkları da… Geçidin hemen arkasından bir başka şenlik daha başlıyor; temizlik araçları, çöp arabaları, kamyonlar ve temizlik işçilerinden oluşan. O binlerce kolyeden oluşan çöpler, temizlik araçlarının fırçalarına dolanıyor ve makineleri çalışamaz hale getiriyor, dağlar halinde biriken çöpler kepçelerle kamyonlara dolduruluyor, falan. Nasıl bir israf, nasıl bir pislik ve keşmekeş, anlatılamaz.



…ve sonrası
Bu ‘muazzam gösteri’yi gözlerimiz yaşararak izledikten sonra iyice şiddetlenen yağmurdan kaçmak ve bir şeyler yiyebilmek için bir Meksika lokantasına girdik. Yemek boyunca tufana dönüşen yağmurdan tüm yollar akarsu halini almıştı. Yemekten sonra başlayan ve Fransız Mahallesi’ne kadar süren yürüyüşümüz, Bourbon Street’teki diğer çılgınlıkları ‘hayranlıkla’ seyrederek devam etti.





Bourbon Street’ten insan manzaraları

Fotoğraf çekerken eliyle objektifimi kapamanın cezasını, kendi fotoğrafı çekilerek ödedi
Yorgunluğumuz had safhada. Saat beşte kalkacak KOA servisine gidip, bir an önce dönmeye karar verdik. Yol üzerinde Fransız Market’inin içinden geçerken Hannie alış-veriş yapmamak için kendini zor tuttu.

French Market
Servisin kalktığı yeri bulduğumuzda, daha 45 dakikamız vardı. Gürültülü sokaklardan sonra, ilk defa caz namelerini duyduğumuz bir bara girdik. Pek amatör olmakla birlikte, gürültüden uzak ve gönül okşayan bir müzik dinlemek iyi geldi; her ne kadar iliklerimize kadar ıslak olsak da…

Çok rahat görünüyorlar, değil mi?
Ertesi gün, bu sefer tek başıma, yine aynı yöntemle şehir merkezine indim. Bu gün tramvay, yeni geçit resmi güzergâhına bağlı olarak daha da geride bir durakta indirdi yolcularını. Yani, daha fazla yol yürümem lâzım. Bill’in önerisi, büyük katedralin hemen yanındaki enformasyon merkezinde asılı ‘caz müziği çalınan yerler’ listesine bakmam. İyi de, oraya nasıl ulaşacağım. Önceki günden daha fazla bir mesafeyi yürüyüp de, Kanal Caddesi’nin (Canal Street) tümüyle kapatılmış olduğunu gördüğümde, Fransız Mahallesi’ne gitmek için caddenin karşısına nasıl geçebileceğimi sordum, görevli polis memuruna. “Ya güzergâhın çevresini dolaşacaksın (yaklaşık 15km fazladan yürümek demek), ya da bitmesini bekleyeceksin” dedi. “Kaçta biter, peki?”. “Gece yarısı, herhalde”. Dön geri! Taksi şirketini aradım. Beklenen cevap “Daha 1-2 saat taksi gönderemeyiz”. KOA’nın olduğu yöne doğru giden son otobüsü (gece saat 9’da) ancak yakalarım. Tramvayın kalktığı durağa (üstelik, başlangıç durağını bu sefer daha da geriye çekmişler ve kimsenin haberi yok) yürümek, hızlı tempoyla 1 saatimi aldı. …ve otobüse yetiştim. Kamp yerine vardığımda saat gece 10’du. Biraz Hannie ve JP’ye takılıp, sonra da yattım. Kıssadan hisse; siz siz olun, eğer New Orleans’ı görmek istiyorsanız, sakın ha Mardi Gras zamanı gitmeyin; tabii o çılgınlığı da yaşamak istemiyorsanız.
Pazartesi sabah kahvaltı ve ‘Hollanda kahvesi’nden sonra vedalaşıp, yola çıktım. O ve ertesi gece Houston’da kaldım; hem bu yazının büyük kısmını yazmak, hem de kuzenim Hüseyin’in kızı Esra ve torunu Luka’yla tanışmak için. Şimdi de, Amerika’daki son durağım olan Laredo’dayım; Meksika sınırının dibinde. Sınırın öbür tarafı da Nuevo (yani, ‘Yeni’) Laredo. Yarın sabah erkenden kalkıp, sınırı geçip, şu sıralarda Meksika’nın en tehlikeli şehirlerinden birisi olan yaklaşık 250km güneydeki Monterrey’de, ya da becerebilirsem biraz daha ilerisinde bir başka yerde kalacağım.
Bu seyahatte bir kez (ve umarım son kez) daha Amerika’dan yazdım. Bir sonraki yazım Meksika’dan olacak. Söylemek isterim ki, seyahatin bundan sonraki bölümü, Güney Amerika’yı bitirip de, arabayı Afrika’ya göndermek üzere yükleyene kadar, oldukça hızlı geçecek. Bunun iki sebebi var. Birincisi, Güney Amerika’da Türkiye’den vize isteyen tek ülke olan Peru’nun pasaportumdaki vizesi 3 Mayıs’ta doluyor; o tarihe kadar Peru’ya giriş yapmış olmak zorundayım. Türk vatandaşları Peru vizesini ancak Türkiye’den başvurarak alabiliyorlar.
İkinci ve daha önemli neden ise, Güney Amerika’da kışa kalmış olmam; aradaki arızadan dolayı oluşan uzun gecikme nedeniyle. Özellikle iyice güneylerde hava sıcaklığı kışın çok düşüyor; geçmeyi plânladığım bazı yerlerde -20 ilâ 25°C’lere kadar... O yüzden, ya kıştan önce oraları bitirmek, ya da kışın bitimine kadar daha öncesinde bir yerlerde sallanmam lâzım. ‘Sallanmak’ derken, 3.5-4 aydan bahsediyorum. Bu durumda, hızlı bir tura hazır olalım; siz de, ben de… Yani, yazılar aksarsa, kusuruma bakmayın.
Hepiniz, Meksika’ya kadar, kalın sağlıcakla!
Ali Eriç
10 Mart 2011
Laredo / Teksas
Anasayfa | Başlarken | Araç ve Hazırlık | Rota | Ülkeler | Destekçiler | İletişim


Facebook Paylaş